Met Dartmouth gaan we op 31 mei Engeland achter ons laten

24/5: Weymouth-Portland

Bij zeiltochten moet je echt met alles rekening houden. Stroming, wind afstand, en ook tijdstip waarop je de haven kunt uitvaren. Gezien de brug van de marina maar vanaf 8u opengaat, is het onmogelijk, gezien de stroming, en de lange afstand, om vandaag Dartmouth te bereiken in comfortabele omstandigheden. Vandaar onze beslissing om vandaag op ons gemak naar de buurhaven Portland te varen, 4 mijl van hier, en 24 op 24 uur toegankelijk, zodat we de dag daarop de tocht naar Dartmouth in ideale (tijds)-omstandigheden kunnen aanvatten.
Voor de sportliefhebbers: Portland was de haven waar bij de Olympische spelen van 2012 de zeilwedstrijden plaatsvonden. Voor deze gelegenheid hebben ze deze immense, vroegere oorlogshaven, heringericht. Gevolg na 7 jaar: een desolaat geheel met een veel te grote marina, hoogbouw, waarvan een aantal zelfs niet afgewerkt en geen sfeer. Maar wij, onverschrokken wandelaars, hebben dan maar de tocht aangevat, serieus bergop naar het oude dorp. En dat had wel nog zijn charme (en zijn oude pubs) behouden. Uiteindelijk dan toch een leuke stop.

25/5: Portland-Dartmouth

De wekker op 4u45 e, om 5u stipt uitgevaren, bij ochtendschemering, richting Dartmouth voor een tocht van meer dan 50 mijl. Jammer genoeg op motor wegens nauwelijks wind. Het is hier ofwel teveel ofwel te weinig. Maar na een half uurtje was onze dag al goed: we werden vergezeld door een 5-tal dolfijntjes die voortdurend naast, voor en achter onze boot uuit het water sprongen. Ik heb het zelf kunnen filmen tbv onze ongelovige familieleden. Voor de rest een rustige tocht, en in de vroege namiddag waren we voor Dartmouth.

Dartmouth, kant Kingswear (de “overkant”)

Het is nog geen zomerseizoen, maar het was wel het begin van een schoolvakantie. Veel Engelsen hadden dus besloten om met hun boot naar Dartmouth te varen. En die waren allemaal voor ons, want in de eerste drie havens, die ik opriep, was er geen plaats. Ik had dan toch wel succes in de verst van de stad gelegen haven, de Premier Marina. Deze maakt deel uit van de Premier Marina keten, een verzameling van luxueuze jachthavens, telkens gecombineerd met (dure) vastgoedprojecten. We hadden hiermee al goede (en dure) ervaringen in Eastbourne, Brighton en Chichester. Dus niet getreurd en onmiddellijk toegezegd Onze verrassing was dan ook compleet toen we, met veel moeite wegens de sterke stroming van decrivier Darth, aanlegde aan een rommelig ponton, met roest ijzerwerk en een gammele brug naar de oever. Het kantoor in een oud gebouw en de wasruimtes in containers. Wat bleek: de groep Premier Marina had deze (failliete) marina in 2016 overgenomen en was pas nu begonnen met de eerste afbraakwerken. Binnen een paar jaar zou hier wel een prestigieuze jachthaven liggen. Maar niet nu Het enige wat overeenstemde met de andere PM-havens was ….de prijs.

We hebben dan een eerste bezoek aan Dartmouth gedaan, en hierbij kennisgemaakt met de kettingferry van de stand. De” marina” ligt, uiteraard , aan de verkeerde kant van de rivier, zodat we die moesten oversteken. En dit gebeurt met een ferry voor auto’s en passagiers die zich via kettingen van de ene kant naar de andere kant voorttrtekt. Maar wel vlot en geen wachttijden. En Dartmouth is een prachtig (idyllisch, typisch, sfeervol, etc..) stadje. De moeite waard.

26/5-30/5: Dartmouth

Voor de zoveelste keer belde ik, in de morgen, Dart Marina op, die ik gisteren tevergeefs om een ligplaats had gevraagd, Die kenden mijn naam intussen al, hadden nog geen plaats vrij, maar beloofden mij terug te bellen als er iets vrijkwam. Want deze “Premier” Marina wilden wij toch zo snel mogelijk achter ons laten. Nog geen half uur later kreeg ik een telefoontje van hen met de vraag of het mogelijk was om onmiddellijk naar hen (aan de overkant, dus de “goede” kant) te varen, want ze hadden plots een plaats vrij en de stroming was nog voor 20 minuten doenbaar. Daarna zou aanleggen zeer moeilijk worden. We hebben nog nooit zo snel een ligplaats uitgevaren…..
Dart Marina, verbonden aan het Dart Marina Hotel, zou voor 4 dagen onze leuke en luxueuze ligplaats worden, waar we door het personeel vertroeteld werden. Echt, alle Engelsen zijn zoooooo vriendelijk! We zullen hen missen, na de Brexit.

De zondag voornamelijk in Darthmouth en op de boot gespendeerd; de maandag kwamen de wandelkriebels weer naar boven en hebben we een prachtige wandeling gemaakt door de weiden, bossen en heuvels langs de rivier Darth, stroomopwaarts naar Greenway. We waren iets te laat om de mansion van Agatha Christie te bezoeken, maar we kunnen wel begrijpen dat ze, met al het geld dat ze verdiend heeft met haar boeken, besloten had om naar hier te komen wonen.


En het plaatsje Dittisham , aan de overkant, en met een kleine motorferry gemakkelijk te bereiken, heeft een paar gezellige pubs.

Voor de volgende 3 dagen hebben we een auto gehuurd (tbv Carine: een Hyundai Tucson) om toch een stuk van Zuidwest Engeland te zien, dat we niet met de boot zouden aandoen. De woorden idyllisch, typisch, sfeervol, authentic English enz..zal ik niet meer gebruiken, maar dit gold voor alles wat we hebben gezien: Lyme Regis, Totnes, Fowey, Truro (iets minder), Saint Ives, Brixham.

Fowey

Saint Ives


Toch enige kanttekeningen: verschillende keren stapte ik in de auto en merkte dat mijn stuur verdwenen was, neem nooit een handgeschakelde Engelse auto (hoeveel maal taste ik niet tevergeefs aan mijn rechterkant naar de versnellingspook) en wat een nachtmerrie om met een niet vertrouwde auto door die zeer smalle Engelse landelijke wegen te rijden, met langs beide kanten hoge hagen en:of stenen omheiningen en dan voor jou een tegenligger te zien opdoemen… En toch hebben we de auto ongeschonden kunnen inleveren.

31/5: Dartmouth-St Peters Port (Guernsey)

Na dagen waar Predictwind rood kleurde, hadden we eindelijk het gepaste weer om over te steken. As usual betekende dit weer vroeg opstaan, de wekker om 4u45, maar om 4u15 waren we al klaar wakker. De stress, nietwaar..
Vlot vertrokken, en na een half uurtje onder zeil, motor uit. Perfecte timing, want op dat moment beslisten een 10-tal dolfijnen om een stukje mee te varen. Fantastisch, daar, en daar , en daar en daar, overal sprongen ze uit het water en hielden ze gelijke tred met onze boot, wel een half uur lang. Spijtig genoeg moest ik dan wel de motor aanleggen, want de wind was onverwacht sneller gevallen dan voorspeld, en quasi de rest van de overtocht, met uitzondering van een paar zeilmomenten (ik denk dat we in totaal 3 van de 14 uur op zeil hebben kunnen varen) hebben we de motor moeten gebruiken. We waren op schema, en zouden om 17u, bij hoog water, St Peters Port kunnen binnenvaren. Ik had wel gezien dat er rond hoogwater nogal wat tegenstroom zou kunnen optreden. No problem dachten wij, het is nog maar 4 mijl naar de haven. Het zijn de langste 4 mijl uit ons leven geweest. met een tegenstroom van soms meer dan 5 knopen, gingen we op een bepaald moment 1,1 mijl over de grond. We hebben meer dan 2 uur kunnen kijken hoe de haven van St Peters langzaam naderbij kroop. 2 uur later, dus om 19uur zijn we dan aangekomen in een proppensvolle haven: ze hadden er immers niet beter op gevonden dan juist vandaag het verzamelpunt te zijn van een grote regatta rond de kanaaleilanden. En blijkbaar waren er veel deelnemers. Aan elke mogelijk ponton lagen ze met 4 a 5 boten naast mekaar. Toch een plaats gevonden aan een vlottend ponton, zonder verbinding met de oever, en te moe om nog de dinghy uit te zetten zijn we gewoon aan boord gebleven en zelf iets lekkers gekookt.


Wymouth, heerlijke haven! We gaan Engeland nog missen

21/5: Lymington-Poole Harbour

Vandaag zouden we de Needles doorvaren. We hadden er al veel (onheils)verhalen over gehoord, hadden daarom alle informatie in de Pilot en in de Reeds 3 maal gelezen, we waren er klaar voor, en dan krijgen we…… 2/3 Bft , en dat beetje wind dan nog volledig op kop. Ervoor hadden we kunnen opkruisen, maar de passage zelf hebben we noodgedwongen op motor gedaan. Leuk, rustig, maar niet echt opwindend. Maar zo hebben we toch die bewuste Needles (gewoon een paar rotsen, en een tamelijk nauwe doorgang van de Solent naar open zee) gezien en gefotografeerd.
Daarna verder op zeil tot aan de ingang naar Poole Harbour. Deze haven viel nog mee, ondanks de eerder negatieve beoordeling in onze Trotter (ge ziet: we zijn goed gedocumenteerd): rustige ligplaats, en aan het het mooiere gedeelte van de kade, veel pubs in historische gebouwen (we hebben er maar 1 geprobeerd) , een massa supergrote motorboten (blijkbaar voor een deel afkomstig van de Sunseekers-werf, op 500 meter van onze ligplaats) en ……veel Harley Davidsons, Kawasaki’s en andere Honda’s op de kade en de straten er rond. Blijkbaar is de kade het toneel van een iedere dinsdag (Biker’s Tuesday) terugkerende meeting van motards, inclusief leren jekkers, paardestaarten bij overjaarse hippies, veel lawaai en nog meer blikken bier. Maar tegen valavond was alles terug rustig.

22+23/5: Poole Harbour-Weymouth.

We hadden graag de kustlijn, en de stroming, gevolgd, maar gelukkig had ik mijn Pilot gelezen. En zo kwam ik te weten dat de hele kuststrook voor Lulworth, tot zeker 10 mijl in zee, het speelgebied was van de Royal Navy, die daar quasi elke weekdag, dus ook vandaag, hun overschot aan testeron en obussen richting zee afvuurden. Werd bevestigd door de havenmeester. Wij dan maar braafjes, en dus volledig met onze neus in de wind, de veiligheidsstrook gevolgd gedurende de helft van de trip. Pas daarna konden we de zeilen hijsen en opkruisen naar Weymouth.
Leuke haven, vol met historische, mooie gebouwen en de marina in het midden hiervan. Veel foto’s getrokken. We hebben dan ook besloten om hier 2 nachten te blijven. Het mooie weer was immers ook terug van de partij.
De volgende dag, 23/5, hebben we dan weeral een heel stuk afgewandeld, strand en dijk, oude stad, pier, parkwandeling, enfin, onze 14 km stond weer op onze teller. En de vis, die we op de vismarkt hadden gekocht, was superlekker.

Intussen hou ik al met meer dan een half oog de weerberichten in de gaten. Ik zie dat het blauw (rustig weer, 2-3Bft), stilaan aan het evolueren is naar groen, soms wat geel, het oranje is aan het naderen, en in de verte zie ik al rood tot donkerrood. Het mooie , rustige weer zal niet lang meer duren Vandaar dat we stilaan toch met het gedacht spelen om zondag (of zelfs zaterdag, maar dan missen we Lyme Regis) over te steken naar Guernsey. We volgen het op de voet.

Lymington: de Solent ligt bijna achter ons.

18/5: Portsmouth-Beaulieu River

De dag begon met een volgende poging van Ann om ui te varen. …
Ik vraag mij nog altijd af hoe we dat motorjacht aan de overkant nog juist op tijd hebben kunnen ontwijken. Het school geen 20cm! Enfin, Ann is nooit echt goed geweest in het achteruit parkeren van haar auto, laat staan van de boot. Verder oefenen zal de boodschap zijn.
Voor de rest was het een rustige, zonnige tocht naar de Beaulieu River, maar wel op motor wegens geen wind. Beaulieu (Engelsen spreken dat uit als “bjulie”) River is inderdaad even mooi als onze Pilote het had voorspeld, een rivier tussen het groen met zicht op de pronkmansions van de steenrijke Engelsen, veelal met een eigen private steiger.
In Buckler’s Hard Marina kregen we een plaats aan het bezoekersponton, dat evenwijdig met de rivier lag met een prachtig uitzicht. Dat nodigde uit voor een flinke wandeling. De ganse omgeving is wondermooi. Goed te begrijpen als je weet dat de oevers van de rivier volledig in handen zijn van de hertog van Montagu (ja, die van Romeo), die er over waakt dat alles ongerept blijft.
4 km verder bereikten we het idyllische dorpje Beaulieu, een prentkaart ! En met uiteraard het (niet te beoeken) kasteel (of één van) van de hertog.
En de fish and chips die avond in het restaurant dicht bij de jachthaven was ook even engels én lekker.

19/5: Beaulieu River – Newtown River

We kunnen blijkbaar niet genoeg krijgen van de rivieren. Onze volgende bestemming ligt quasi rechtover de monding van de Beaulieu River, maar dan op het eiland Wight. Maar wel iets totaal anders: het is een beschermd natuurgebied, zonder enige faciliteiten. Het enige wat je krijgt voor je 25£ is een boei om aan te leggen te midden de rivier. Een unieke kans om ons motorbootje te testen. De havenmeester had ons, daar in de verte, de aanlegsteiger aangewezen waar we naartoe moesten varen met de dinghy, met de duidelijke waarschuwing dat die pier tussen 16 en 19u niet bereikbaar zou zijn, wegens te lage waterstand. Wij dus iets na 15u vertrokken, voor de eerste maal licht gekleed want het was eindelijk eens wat warmer geworden.
We wisten dat we veel tijd hadden, gezien we pas om 19u terug naar de boot konden. Op ons gemak een koffietje in de New Inn, een kwartiertje wandelen van de steiger. Vervolgens een zeer lange wandeling door het reservaat, langs het coastal path tot aan het piepkleine stadje Newtown, met een mooie middeleeuwse kerk en Old Town Hall. Vergane, maar goed bewaarde glorie. Ietsje na 18u waren we terug in de Inn voor een pintje, zodat we om 19u, na nogmaals een kwartiertje wandelen, terug bij de dinghy waren. Die nog volledig in de modder lag ! De informatie van de havenmeester was toch wat minder accuraat dan we hadden gedacht. We zagen zo dat het nog lang zou duren voordat er voldoende water zou zijn. En dat we erg laat op de boot zouden zijn, waar we nog het avondeten zouden moeten klaarmaken. Niet te doen dus En wij terug het kwartiertje wandelen naar de Inn, waar we dan maar een (lekker) avondmaal hebben genoten. Intussen vernamen we dat de zon hier rond 20u50 ondergaat. Dat wordt dus spannend om nog voor donker aan boord te gaan. Gelukkig ging het nog redelijk vlot met de bediening, konden we om 20u30 de reeds goed gekende wandeling naar de steiger opnieuw aanvatten (die dag hebben we 14 km gewandeld), en zagen we, in het schemerduister, dat er nu wel juist voldoende water onder de dinghy zat. Het was toch al bijna donker toen we terug op de Arwen zaten. Oh ja, moet ik er nog bij vertellen dat het juist pijpstelen is beginnen te regenen op het moment dat we in de dinghy stapten…….? Onze kleren waren pas 2 dagen later opnieuw droog.

20/5: Newtown River – Lymington.

Na de regenbuien van gisteren, beloofde de meteo stilaan een weersverbetering, maar de wind was niet van de partij. Dus op motor naar Lymington. Zeer mooi, schilderachtig (en dus toeristisch) havenstadje, waar we naartoe zijn gewandeld en daar wat kleren hebben gekocht.

De poging om in het terugkeren een korter weg te nemen was, tot de ergernis van Ann, niet echt succesvol. Na een paar keer de weg vragen en wat terugkeren hebben we de jachthaven dan toch terug gevonden. En hadden we weer meer dan 10 km gewandeld.

Intussen al in Portsmouth. We krijgen de smaak te pakken!

12 mei: Dover-Eastbourne

Nauwelijks wind, dus op motor. Saai, maar anderzijds tijd om wat te lezen en planning op te maken voor de volgende dagen.
Het enige noemenswaardige feit was het radioverkeer tussen de Cost Guard en een vissersboot, die een rubberboot met transmigranten had opgemerkt. Blijkbaar 7 volwassenen en 8 kinderen. Allen werden opgepikt door de Cost Guard. Een deel van de operatie hebben we zelfs door onze verrekijker kunnen volgen. Hiervoor moeten we al niet meer naar de Middellandse Zee trekken..
En, o ja, de ASDA-supermarkt in Eastbourne is op zondag om 16u gesloten. Geen probleem, want vandaag is het MOEDERDAG, dus een half flesje Ponson gesavoureerd, Ann een nieuwe iPad gegeven, en dan gaan eten in het restaurant “Simply Italian” (we onthouden enkel het woord “simply”).

13 mei: Eastbourne-Brighton

Ann heeft vandaag voor de eerste keer zelf het stuur genomen voor het uitvaren. Zonder kleer- of andere scheuren, maar laat ons zeggen dat ook hier oefening kunst baart….
We hebben vandaag alles op zeil gedaan onder een prachtige blauwe hemel (maar het bleef frisjes), en waren van plan om naar Littlehampton te zeilen. Een paar mijl voor Brighton echter was de stroming gekeerd, en begon het harder te waaien, een goede 5 Bft, waardoor de golven zich begonnen op te bouwen. Omdat alles leuk moest blijven, zijn we dan maar Brighton ingevaren. Het stadje hebben we al verschillende malen bezocht, zodat we ’s avonds gewoon aan boord gebleven zijn. Spaghetti met spek en kerstomaatjes smaakte heerlijk.

14 mei: Brighton-Littlehampton

Terug een prachtige, maar frisse zeildag, met oosterlijke wind, (3/4 Bft), waardoor we het ganse traject op genua hebben afgelegd, met stroming mee. Puur relaxed zeilen. Heerlijk.
Wel continu uitkijken naar de vele vissersboeitjes in alle kleuren en formaten. We zijn niet blijven “hangen” 😉
Litllehampton is onze eerste “nieuwe” haven, waar we dus nog nooit eerder zijn geweest. Is 1 mijl varen op de rivier Arun, en dan aanleggen aan de kade aan een ponton, met een 5-tal plaatsen (er lag nog 1 andere boot). Supervriendelijke havenmeester !
Die avond hebben we zelfs onze Cobb-bbq bovengehaald.

15 mei: Littlehampton (Arundel Castle)

We herinnerden ons nog dat Ann-Sophie en Evelyn zo lyrisch waren over het bezoek aan Arundel Castle, tijdens hun Zuid-Engeland reis. Moesten we dus ook zien. Was ook de gelegenheid om onze mini-E-bikes te testen. Het kasteel, en het mooie zeer gode geconserveerd stadje, lag op een 45 minuten heerlijk fietsen van onze ligplaats. En dit terug onder een heerlijk zonnetje. Meer moest dat niet zijn. En ja, AS&E hadden gelijk: het kasteel is een indrukwekkend, adembenemend complex met gebouwen van de 11de tot de 19de eeuw, gelegen in een wondermooie, tientallen hectaren grote, tuin. We hebben er nagenoeg 3 uur over gedaan om alles te bezichtigen. De pint op een terrasje in het liefelijke stadje was achteraf zeer welkom.

16 mei: Littlehampton-Portsmouth

De zon was terug van de partij, evenals de matige oostenwind. Zalig op genua gezeild van Littlewood naar Portsmouth.
Na een uurtje op zee, werden we vergezeld van 3 dolfijnen die tot naast onze boot zwommen en uit het water doken. Fantastisch! Ook hiervoor moeten we al niet meer naar de Middellandse Zee trekken….
Aangemeerd in de superchieke Royal Clarence Marina, waar we gelukkig kunnen profiteren van een 50% discount, dank zij TransEurope Marinas.

17 mei: Portsmouth (bezoek aan de historische dokken)

Vandaag was het tijdelijk wat minder (miezerig) weer. Tijd genoeg dus om de historische dokken van Portsmouth te bezoeken, met vooral de “Victory”, het vlaggenschip van admiraal Nelson in de Slag van TRagfalgar (die hij won, maar waarbij hij ook het leven liet). Zeer interessant bezoek, mede dankzij een zeer boeiende audiogids. Ik zou toch niet graag een zeeman zijn geweest in die tijden…


Engeland bereikt op 10 mei

Op 9 mei konden we Duinkerken verlaten. Weersvoorspellingen waren al klein beetje beter, maar toch terug stevige wind in de namiddag. Om toch wat verder te geraken, besloten we om naar Gravelines te varen. Het was toch weeral iets anders. Rustige tocht, grootste deel op motor, wegens volledig tegenwind. Pas 5 mijl konden we de zeilen hijsen en voeren een paar racks (want we waren te vroeg om Gravelines binnen te varen). Raar, maar op een bepaald moment, toen we richting monding van het kanaal van Gravelines aan het varen waren, lagen we volledig stil, alhoewel onder zeil en 16 knopen wind. Nergens waren er vissersboeien te bespeuren, maar toch moesten we ergens in (een net?) verstrikt zijn geraakt. Gelukkig met wat op- en afloeven geraakten we weer los……om quasi onmiddellijk terug stil te vallen. Terug wat heen en weer gemanoeuvreer, en nu waren we definitief los. toch voor alle veiligheid nog een heel stuk verder gevaren voordat we durfden de motor aan te leggen. Geen probleem. Varen is altijd een beetje avontuur. Bij het binnenvaren waren we blijkbaar toch niet voor alle Gravelinois welkom: een paar stoere gasten verwelkomden ons door hun broek af te steken en hun bloot gat te tonen. Plaatselijke folklore? We reizen om te leren.

De volgende dag was het vroeg opstaan, want we konden ten laatste om 5u15 de haven verlaten. Daarna werd het kanaal te ondiep voor onze boot. Het was kil en somber. Winterpulls en skimuts en -handschoenen hadden we gelukkig mee, want deze waren broodnodig. En dan nog zaten we verkleumd op de boot. Het natte dek (het had de hele nacht geregend) zorgde ervoor dat onze voeten nat werden in onze zeilschoenen. Pleziervaart, zeggen ze dan. Zoals voorzien voeren we de eerste 2,5 uur nog op motor, maar eens voor Calais, konden we de zeilen hijsen en genieten van de stilte. Richting Dover. Met 4 Bft op een redelijk vlakke zee konden we een scherp aan de windse koers varen tot in Dover. Heerlijk. Alle miserie van de ochtend was snel vergeten. Om 12u50 waren we aangemeerd in Dover.
in de namiddag een wandeling naar het centrum, om enkele inkopen te doen. Schrijver dezes was immers vergeten zijn lenzenpakketten mee te nemen, zodat ik geen reserve had….het verstand komt niet met de jaren. De eerste 2 (grote) optiekzaken konden ons niet helpen, wegens niet op voorraad. Meer geluk hadden we in een ogenschijnlijk klein optiekwinkeltje. De eigenaar was blijkbaar een oogarts. De vriendelijkheid zelve, een echte gentleman. Maar voor hij ons lenzen kon leveren moest hij eerst mijn ogen onderzoeken. Wat grondig gebeurde. En alles was slecht: het type lenzen, de sterkte van de lenzen en de gebruikte vloeistof. En alles veel te duur. Uiteindelijk waren we buiten met een set lenzen (waar ik inderdaad beter mee zie) voor 6 maand en de andere lenzenvloeistof. Voor 130€. Een koopje.
En om deze geslaagde dag af te sluiten, gingen we ’s avonds nog een Engelse pint drinken in de eeuwenoude Royal Cinque Ports Yacht Club. Waar we uiteraard aan de klap geraakten met een local, die de halve wereld had rondgezeild.

De volgende dag, 11 mei, bleven we in Dover, ondanks het betere weer, omdat er nog een aantal klusjes op te knappen waren, omdat we te lang hadden geslapen, en omdat het mooi weer zou zijn in Dover, maar regenen in Eastbourne. Van echt zeilmanschap gesproken! Shame on us (we waren er zelf beschaamd over en stelden dat dit in de toekomst geen geldige reden meer mag zijn om niet uit varen).
Eén van die klusjes was de bilges onder de vloer kuisen. En dat leverde ons wat bezorgdheid op: was de mazout, die we opkuisten vers ? of nog een restant van vroeger ? Want nog op de dag van ons vertrek was Ship Support nog op onze boot aan het werk geweest om de bilgepomp te herstellen en een diesellek te dichten. Volgens hen was het lek het gevolg van een defecte joint bij de ingang van de tank, en werd die vervangen. NB: herstel van de bilgepomp was maar half werk, want de vlotter zit vast: als we de bilgepomp willen laten werken, moet de vlotter met de hand worden opgetrokken…..werk voor een volgende klusjesdag.

,

Het is zover !

Vandaag, 7 mei, is het dan echt zo ver ! Jaren over gesproken, er naar toe gewerkt, de Arwen grondig verbouwd, zelfs Ann heeft de opleiding havenmaneuvers gevolgd. Onze droom is zich nu aan het realiseren: we zetten koers naar Griekenland, Arwen-to-Hellas.

Om 9u55 trossen los, en hiermee afscheid aan de gastvrije haven van Nieuwpoort, waar we met 3 verschillende boten meer dan 18 jaar hebben vertoefd. Onze eerste etappe zou een korte worden, om de smaak te pakken te krijgen, omdat de wind uit het ZW komt en omdat het afscheid gisteren aan de zeer talrijk opgekomen zeilvrienden en familieleden nog wat in de kleren zat.

Met relatief mooi weer (meestal zonnig, maar die 10° is toch een beetje kil voor de tijd van het jaar) en een aangename wind van 3Bft konden we toch een uurtje lekker zeilen. Daarna was het echter verder op motor want dan zat de wind pal op de neus. Met stroming mee waren we al om 13u10 aangemeerd in de Grand Large.

Gezien de meteo zullen we hier minstens 2 dagen blijven liggen (morgen wind tot 7 Bft én regen). Daarna stilaan richting zuidkust van Engeland (met misschien nog een tussenstop in Calais?)