Arwen to Hellas

17/4
8u15 -> Zaventem / Vlucht naar Aegina 11u15. Uiteindelijk opgestegen om 11u30 en geland om 15u30 (Griekse tijd). Om 16u met bagage in taxi. Om 17u in Piraeus. Juist op tijd voor ferry van 17u10 . Aangekomen in Aegina 18u30. Eerst naar hotel, dan ons eerste terrasje bij Miauzo.
Nog grijs weer ca 17°. Lekker gegeten bij Petra’s.

18/4
Aegina Boatyard Afspraak / Huurauto Opel Corsa .
We zagen dat onze hagelwitte Arwen oranje was uitgeslagen. Dat verdomde Saharazand! De hele dag (dus 9u-17u) in de weer met spuit en borstel om hem weer proper te krijgen. Met picknick aan boord. Zalige zonneschijn 22°. Veel wind (18 kn). Diner in Karafakia : Ouzo met Tzatziki, gegrillde sardien en Calamari. Lekker.
Op aanraden van de hoteleigenaar Vasilis om 321u naar muziekcafé Proka voor een jazzavond met blijkbaar één van de beste pianisten van Griekenland. Mooi en leuk. Het was 23u30 toen we terug naar het hotel trokken.

19/4
Aegina Boatyard.
3 u gewerkt in de VM. Lichte lunch in het restaurant dichtbij de bootwerf. Dan nog 2 u gewerkt. Romp v. boot gekuist, alle inox gepolijst (Ann). 1/3 van de romp gewaxt. Dan terrasje aan haven.
Douche / Tips voor restaurants gevraagd aan Vagelis. Pelaisos aan de kade dichtbij de vismarkt was er één van. Super lekker gegeten : gegrillde dorade was fantastisch. De cod fish van Ann was iets.
Afsluiting nog glaasje wijn in bar Tartugo .

20/4
Aegina Boatyard Zonnig 24° weinig wind.
Boot romp + kuip geboend. Toch nog een 4 u werk. Picknick aan boord. ’s Avonds afscheid genomen van Petra’s . Super lekker diner.

21/4
Aegina Boatyard Zonnig 24°.
Boodschappen in grote Kritikos. Dan in marine winkel fenders laten opblazen, 2 nieuwe hoezen en nieuwe meertouwen gekocht. Die zien hier serieus af van de betonnen kades, waarop ze schuren, zodat we er bijna ieder jaar wel een paar moeten vervangen.
Boot klaar voor launching. Diner in Ouzeri Skotadis.

Calamar grillés. Red Mullet. Lekker maar duur.
Dan nog maar liever Pelagos.

22/4 Aegina Boatyard -> Aegina haven Lichtgrijs 21°
Uitgecheckt in hotel Aegina .u
En pas dan weten we dat die met haar zwarte krulletjes en mooie ogen (mag ik toch schrijven hé?) Maria heet. Sofia is die met het donkere lang haar, echtgenote van Vagelis, samen uitbaters maar geen eigenaars van het hotel. Allen even vriendelijk. Wie weet komen we nog terug? Maar op basis van onze plannen zal dat nog even duren.
Naar de werf gegaan (onze huurauto was afgeleverd ) met taxi.
Launching geslaagd. Boot lag binnen de 2 u in het water

Om 14u30 in Aegina haven. Probleemloos aangemeerd.
Bij een eerste check meerdere mankementen opgemerkt. Asprakis had (terug) hun werk niet volledig uitgevoerd.

• ondanks onze vraag hadden ze de dieselmeter niet gecheckt. .
• de boegschroef was invers ingesteld. Rood was stuurboord en groen bakboord. Wel niet handig, de eerste keer dat we moesten aanmeren
• water onder motorblok: mecanicien was vlug ter plaatse, corrigeerde tegelijk de boegschroef en. Stelde vast dat water niet van de motor kwam, maar van de schroefas dichting? (nochtans vernieuwd vorig jaar in Monemvasia). Oplossing: Eerst opvullen met vet, testen en als dat niet helpt nieuwe schroefasdichting.
  
  Ook nog aan boot gewerkt, (tender opblazen en in het water gegooid, buiskap gemonteerd en Ann heeft haar wasje gedaan.
  We hebben de boot niet verlaten, tenzij om ons havengeld te betalen aan de passerende havenmeesteres en electriciteit en water aan te schakelen.
  ’s Avonds spaghetti Matriciana klaargemaakt . (We hadden van voorbije skivakantie 3 stukken Tirools spek meegebracht).

23/4 Aegina haven
Vandaag grijs weer. En koud.
In plaats van uit te varen dan toch propeller getest in de haven.
Blijkt te kloppen dat hij er nieuwe dichting moet komen. Mecanicien gebeld. Uiteraard had hij geen dichting van Volvo in stock, en moest die bestellen. Die zou hij morgen ontvangen en zou dan onmiddellijk naar de haven komen om de oude te vervangen.

In de namiddag grootzeil geplaatst (2 uur werk).
’s Morgens had ik in de vismijn mosselen gescoord.
Niet geaarzeld, want je kan die niet veel vinden in Griekenland. ’s Avonds was dat dus een Belgisch mosselfestijn.

24/4 Aegina haven Zonnig 24°
Met uitzondering van enkele boodschappen (en een terrasje)
op de boot gebleven en de rust opgezocht. Want we bleven stand-by, wachtend op de komst van de mecanicien. Die arriveerde uiteindelijk rond 17u en nogal grumpy. Blijkbaar iets te druk voor hem. Enfin, in een halfuurtje tijd had hij een nieuwe schroefasdichting aangebracht.
De cowboy-werkwijze in Monemvasia, waar die gast in het tamelijk koude water moest
duiken, kwam hier niet van pas. En de klus was geklaard. De dieselmeter was echter een ander verhaal; er moet een nieuwe vlotter komen en die moest……..nog besteld worden. En het was vrijdagavond. Dus ten
vroegste maandag bestellen en dinsdag leveren en plaatsen. Fini ons plan om zaterdag uit te varen. Wij waren dus nog niet weg van Aegina. Dan er maar het beste van maken, te beginnen met opgevulde aubergines vanavond. En intussen nu en dan een
klapke met Patrick, een Antwerpenaar die alleen zeilt op zijn boot, en die vroeger op luxejachten als bemanning 20 jaar heeft gevaren, en dan naar Oostenrijk is verhuisd
waar hij ook al 18 jaar woont en daar in de snowboardbusiness zit.

25/4 Aegina haven Zomers warm 25°
Nog wat kleine klusjes. Wandelen. Boodschappen. Terrasjes. En ’s avonds spaghetti saus gemaakt.
Rustig genieten.

26/4 Aegina haven Zomers weer 25°
Terug rustig genieten. In de namiddag gewandeld.
Teruggekeerd zagen we dat onze boot tegen de kade hing, gelukkig beschermd door onze 2 bolfenders aan de achtersteven. Een snoodaard had ons anker uitgerukt ! Dankzij onze, intussen jarenlange ervaring (toch iets waar we mee kunnen stoefen) was het een fluitje van een cent om uit te varen, het anker binnen te halen en opnieuw uit te werpen en terug aan te meren. ‘s Avonds smaakte onze biefstuk – friet ( in dat geval met gebakken paratjes) overheerlijk.’s

27/4 Marina haven . Zomerswarm 25° wolken in namiddag
Ann heeft een wasje gedaan. Nieuwe kledij gekocht. Afscheid genomen van Patrick. We gaan hem toch missen. Elke dag een klapke, wat zeil- en wat levenswijsheid. Ik denk dat hij in elke haven wel zijn weg en zijn klapke vindt. Alleen zou ik dat toch niet kunnen.

En voor het eerst de kuip overspannen met onze schaduwdoek. We zaten volledig in het ritme van het langzaam voortdoen, genieten van de kleine dingetjes en vanavond van een spaghetti carbonara. En de mechanieker vragen of hij morgen wel zal komen.

Dinsdag 28/4 Marina haven
Een strontdag. Het weer was nochtans mooi. De stemming zat er in. Maar het toilet was geblokkeerd. En Asprakis had toch bevestigd dat ze het hadden gereviseerd (en aangerekend). Telefoontje naar de werf. En een half uurtje later kwam er een andere technieker opgedaagd. Blijkbaar totaal onvoorbereid want hij vroeg waarvoor we hem nodig hadden. Erg enthousiast was hij niet met ons antwoord. Maar enfin, hij dook in de badkamer en begon alles te demonteren.
Er zat er een reukje aan. Na een klein uurtje kon hij zijn handen wassen en wist hij te vertellen dat het binnenwerk van de doorspoeling moest vernieuwd worden. Hij had een set in voorraad en zou die in de namiddag komen vervangen.
Zo hadden wij tijd om, met handschoenen aan, de strontboel in de badkamer op te ruimen en te ontgeuren. Leuk is anders.
De man was van zijn woord en rond 14u30 hadden we terug een perfect werkend toilet.
Ook van zijn woord, weliswaar wat laat, was de technieker met de dieselmotor. Die klaarde de klus in de vroege avond. En zo geraakten we toch zeilklaar.
’s Avonds nog eenmaal lekker gaan eten. In Pelagios kozen we nu beiden voor de gegrilde dorade.

Op 31/8 landden we op Heraklion, en met taxirit van 1 uur terug op de boot in Rethymnon. Buiten een dikke laag stof was alles OK. Geen verrassingen. Op 2/9 verwachtten we hoog bezoek: vorig jaar waren de zus van Ann, Christien, met haar man Frank op bezoek geweest in Korfoe. Nu zouden ze een 10-tal dagen in Rethymnon op hotel verblijven. Ik had een auto voo 3 dagen gehuurd, zodat we hen op 2/9 op de luchthaven konden ophalen, en dan nog 2 dagen een paar bezienswaardigheden konden bezoeken. Gezien ze maar in de avond zouden landen, hadden we tijd genoeg om vooraf Heraklion te bezoeken. In feite hadden we teveel tijd, want Heraklion heeft slechts een beperkte bezienswaardige binnenstad, die we rap hadden gezien. Dan maar veel rondgeslenterd en terrasjes gedaan.
‘s Avonds geboekt in To Pigadi in Rethymnon.
De volgende dag stonden het klooster van Arkadi en een zwembeurt in Bali op het programma. Het was nog steeds heet in Kreta, met temperaturen boven dertig graden.
En ondanks deze hitte planden we toch een bezoek aan Phaestos voor de dag erna.

Na de leuke communie, respectievelijk bloeifeest van Arthur en Leo, reden waarom we tussendoor naar België zijn gevlogen, arriveerden we op 28/5 terug in Rethymnon. De storm, die was opgekomen bij ons vertrek, had nog verder gewoed. De boot lag veilig, en in tegenstelling tot Zakynthos, had hij geen schade opgelopen. Maar…….de storm was gepaard gegaan met heel wat regen. En geen normale regen. De bui had zijn passage via de Sahara gemaakt, en daar veel saharazand opgezogen. Wat dan voor een deel op onze boot was aanbeland. De witte blinkende boot die we hadden achtergelaten, was nu een dof oranje schepsel. Twee dagen hebben we er aan gepoetst.

En dan klaar voor een volgende etappe. Maar toch eerst nog eens de omgeving hier verkennen. De wind zat toch niet goed.
Rethymnon is een mooie haven, en zeer beschut. Ideaal om hier een paar dagen te blijven.
En het oude stadsgedeelte is echt de moeite waard.

Alhoewel Chania onze favoriet bleef, was het hier ook leuk om te wandelen door de doolhof van straatjes, een terrasje aan de oude haven, en ‘s avonds lekker te eten. Onze zoektocht, met behulp van de groene Michelingids, leverde ons een paar juweeltjes op: To Pigadi en To Parastratima.

Ook Evanthia kunnen we aanraden. Castelo was een mindere ervaring, wegens teveel een (weliswaar lekkere) eetfabriek. Zoals ge ziet hebben we tijd gehad om restaurants te beoordelen, en dit ondanks het feit dat de bemanning voornamelijk aan boord moest eten wat de kok van dienst hen voorschotelde. We zijn dus langgggg in Rethymnon gebleven. Om eerlijk te zijn: we zijn er nu, dd 29/6, nog altijd 😱.

We hebben immers ontdekt dat Kreta geen ideaal zeilgebied is. Je hebt maar 3 echt bruikbare havens aan de noordzijde (de zuidkant van het eiland is echt niet comfortabel om er te zeilen). Chania is Ok, hadden we al gedaan, maar nogal woelig bij , frequent terugkerend, stormweer. Rethymnon is super, goed beschut voor alle winden. En dan nog Agios Nikolaos, zeer winderig, maar de boten liggen daar veilig. Heraklion heeft nauwelijks faciliteiten voor passerende zeilboten en wordt door iedereen gemeden. Dus was ons volgend doel Agios Nikolaos. We hadden er zelfs een reservatie voor een zomerberging, op het land. Alleen, het is nogal hevig op de tocht naar Agios, met slechts 1 tussenstop mogelijk, het eiland Dia gelegen te noorden van Heraklion, waar je met de heersende Noordwestelijke winden, beschut voor anker kan gaan. Eén probleem: de ambtenaren, want de “marina” van Agios Nikolaos wordt door de gemeente uitgebaat, waren echt niet flexibel . Ik had een standplaats op het droge vanaf 1/7, dat was OK. Maar om vooraf nog een ligplaats in de haven zelf te krijgen, dat was niet evident. “Bel of mail later terug” . “No disponibility”. En zo lang wij geen ligplaats konden bekomen in de marina had het geen zin om daar naar toe te varen. Door de heersende (storm) winden was het sowieso al niet evident om een window te vinden, waar het minder woei. En zonder ligplaats zouden we voor anker moeten gaan in de baai van Elounda, dicht bij Agios, waar we ook geen mogelijkheid hadden om water bij te tanken. En ik wist niet hoe woelig het kon zijn, voor anker, bij weeral een doortocht van de Meltemi. Echt aangenaam zeker niet.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, wij hebben uiteindelijk al onze charmes gebruikt om van de , evenzozeer ,ambtenaren van de haven van Rethymnon toelating te krijgen om onze boot hier achter te laten voor de zomer. Toch nog 1 voordeel: Ons voorschot voor Agios waren we kwijt, maar het liggeld is hier in Rethymnon zo laag, dat we uiteindelijk nog een goed stuk goedkoper af zijn.
We hebben 2 keer een auto gehuurd: de eerste keer om de westkant van Kreta te bezoeken, van 1 tot 4 juni, en de tweede keer, toen we het hadden opgegeven om naar Agios Nikolaos te varen, van 22 tot 27 juni, om de oostkant te verkennen.

Korte samenvatting van de eerste trip:

dag 1 (1/6): Patsos, met een mooie wandeling door de kloof van Agios Antonios, langs een bergbeek, tussen de rotsen.

Vervolgens een bezoek aan het verlaten klooster van Moni Assomatom. Eens een groot klooster, waar in de eerste helft van de vorige eeuw nog een groot complex werd bijgebouwd, nu een spookachtig, grotendeels verlaten en in mekaar gestort geheel.

En dan verder, langs bochtige wegen door het gebergte naar het kleine bergdorpje Meronas waar we laat in de namiddag nog wat eten in , de enige geopende taverna, konden bijeen bedelen. Op het einde nog een laatste stop in Spili, een klein stadje in d3 bergen, maar vooral een verzameling horeca. Maar een fris pintje na een wandeling door het stadje deed wel deugd.
De volgende dag kwamen dan het kustplaatsje Plakias, in het zuidwesten van Kreta aan de beurt, Fragokastello en Chora Sfakion.

Dag 3 : Terug de zuidkust, maar nu ietske meer naar het Oosten. En terug weer heerlijke plekskes, (Assomatos met de bekende Venetiaanse brug, het klooster van Preveli), dorpjes (Agia Galini) mooie stranden ( Ammoudi Beach, het wondermooieAgios Pavlos bij Saktouria) gezien. Zelfs gezwommen.

De tweede trip: Agios Nikolaos
En omdat we dan toch niet in Agios Nikolaos zouden geraken met de boot hebben we dan maar op 22/6 opnieuw een auto gehuurd, nu bij Avis (een Mercedes A-klasse, maar veel goedkoper dan het lokale autoverhuurbedrijf Arkadi, dat er ons m.i. heeft opgelicht met een Toyota Yaris). En een hotel geboekt in Agios, het fantastische boetiekhotel Port 7, met uitzicht op de haven. En waar we ons, door de supervriendelijke service, onmiddellijk thuis voelden.

Ook de tweede trip ging langs alle aanbevolen sites, nu aan de Oostkant van Kreta, een trip vol nostalgie. In de tijd dat we nog lekker onnozel waren, dus tgv ons huwelijk, hadden we voor onze huwelijksreis een reis door de Griekse eilenden gepland. Het eerste deel een tocht met een kleine passagiersboot (m/s Zeus) door de Cycladen, het tweede deel een verblijf op Kreta , in Agios Nikolaos.
Toen we in Agios Nikolaos verbleven konden we het niet laten om een bezoekje ons vroegere hotel te brengen. Het was weliswaar van naam veranderd, vroeger Astir Palace, nu Elounda Beach Hotel, maar de hoofdgebouwen waren nog herkenbaar en zeer goed onderhouden.

De strandbar was gemoderniseerd en de tuin verder uitgebreid met nieuwe bungalows. Intussen was het een 5-sterren hotel geworden, met prijzen waar wij toch een beetje van schrokken. Het idee om hier ook een nacht te boeken hebben we dan maar in de vergeetput geklasseerd.

Nog enkele impressies van deze tweede trip:

Arkadi Monastery, boven Rethymnon. Een juweeltje, met een tragische geschiedenis. In de tweede helft van de 19de eeuw was dit klooster één van de verzetshaarden tegen de Turkse overheersers. Toen deze na een lange belegering op het punt stonden het klooster in te nemen hebben de paters samen met de andere opstandelingen de lont in hun kruitmagazijn gestoken en namen zo in hun dood nog veel Turken mee. Het is tussen deze beide volken nooit meer goedgekomen.

Het Minoïsche Malia Palace, kost veel verbeelding om in de brokstukken, zoals op de bovenste foto, zich het imposante paleis , zie maquette, voor te stellen.

Het zeer pittoreske Mochlos, in het uiterste Oosten van Kreta, een kolonie van Fransen. Frans is ook de voertaal in de meeste, gezellige horecazaken.

De haven van Elounda, een voormalig vissersdorpje. Klemtoon op voormalig.

De haven van Agios Nikolaos was dus ons oorspronkelijke einddoel van de eerste fase van onze Kretatrip. We zijn er nooit gearriveerd, maar toen we er met de auto waren, was een bezoek een must. En daar vonden we ook de boot terug van onze Oostenrijkse vrienden, die we in Rethymnon hebben leren kennen. En natuurlijk spraken we af om samen iets te gaan eten. Ons hotel had ons een klein volksrestaurant, hoog in de bergen, aangeraden. Ideaal dus om ons weerzien luister bij te zetten. Een restaurant zonder kaart, en waar we in de keuken in de kookpotten moesten kijken. Enkel lokaal gekweekte ingrediënten. Supervriendelijk onthaal. Lage prijzen. Nog een glimpje van het vroegere gastvrije Griekenland.

En zo kwam er een einde aan het eerste deel van onze Kretatrip, waar de auto een belangrijker transportmiddel is gebleken dan onze zeilboot. Op 2/7 vlucht naar Brussel. Twee maanden in België met focus op onze (klein-)kinderen. De eerste afspraken voor babysit waren al geboekt nog vóór we vertrokken.

Vrijdag, 9 mei. Kythira was onze volgende etappe. 40 mijl varen. Het grootste deel, inclusief de oversteek van de Peloponnesos naar het eiland Kythera, op motor. Het zeil dat we zeer optimistisch hadden opgetrokken, hebben we halverwege dan maar terug opgeborgen. We voeren langs het eiland, aan de noordzijde, om dan op het oostelijke eindpunt af te ronden naar het zuiden, waar het haventje van Kythera ons opwachtte.
Rond de klip begon de wind wat aan te wakkeren. Wat we hadden verwacht, een natuurlijk fenomeen. Maar ééns voorbij, minderde de wind niet zoals hij normaal hoefde te doen, maar trok hij verder aan. Meteo had geen wind voorspeld , maar onze windmeter tikte 25-30 knopen aan.

En dat bleef zo, ook toen we de redelijk beschutte haven binnenvoeren. Oeps, dat wordt geen makkie. Er lagen al een 3-tal boten aangemeerd. We konden dus rekenen op wat assistentie bij het aanmeren. En dat zou nodig zijn. Anker gesmeten, ver genoeg voor voldoende grip. Langzaam achteruit gevaren, juist voldoende snelheid om, met de blazende zijwind, op koers te blijven. Contact met Ann vooraan verliep nu perfect, via onze nieuwe headsets. Niet meer roepen naar mekaar. Alles verliep vlot, touwen uitgesmeten naar de wachtenden op de kade. Maar dan de boodschap van Ann : ik denk dat ons anker niet houdt. Ik vroeg om aan te trekken, maar er kwam geen spanning op de ketting !
Ik had geen tijd om veel uitleg te geven aan de mensen, die onze touwen hadden aangenomen, onze boot werd door de wind tegen de boot naast ons geblazen, maar we moesten terug uitvaren. Onze boegschroef was niet opgewassen tegen de zijwind, zodat we tegen de andere boot aan lijzijde schuurden, en zelfs aan het einde over zijn ankerketting we4den geduwd. Enkel door volle kracht vooruit geraakten wij uit die penibele situatie.
Maar door al deze manoeuvers had ik geen kans meer gehad om het laatste meertouw volledig binnen te halen. And if shit happens…..

Plots reclameerde de motor. En ik wist het onmiddellijk: touw in de propeller!!! Onmiddellijk motor uit, om erger te voorkomen. Geen motor, en dat in de haven! Een kleine zweem van ongerustheid was hier wel gepast. Maar geen paniek toegelaten, want hiervoor was de situatie te precair. En voor één keer was die smerige wind mijn bondgenoot. Hij blies ons uit de haven, zodat ik, op het gepaste moment, juist buiten de inham van de haven, ver van alle obstakels, aan Ann vroeg om het anker te smijten. En nu pakte het wel, zodat we in de woeste baren toch tenminste vast lagen, en veilig waren. Echt comfortabel was dit niet echt. Maar we mochten niet moeilijk doen.

En nu volgde een reeks communicaties, eerst met de coastguard via VHF, en dan via telefoon. Help, we need a diver! Het was toen al 19u. En uiteindelijk kregen we iemand, via via, te pakken die ons kon helpen. Maar die kon pas rond 21u aankomen. Dus juist tijd genoeg om een korte avondlunch te prepareren. En te nuttigen in een continu schommelende boot. Waar niets bleef recht staan, met dus nogal wat poetswerk tijdens en achteraf. En oh ja, onze duiker moesten we zelf gaan ophalen vanaf de kade van de haven. Betekende dat we onze dinghy nog moesten klaarmaken, de buitenboordmotor installeren…..en hopen dat ie werkt.
En wonder boven wonder, he did it! Dus tufte ik, om 21u, in de woelige baren, naar de kade van de haven. Waar ik het bericht kreeg dat onze redder in nood pas rond 22u zou aankomen. Na een korte wandeling dan toch een terrasje gekozen, met uitzicht op onze boot. Het was intussen al volledig donker. En dus zag ik ons ankerlicht, in de top van de mast, slingeren van links naar rechts. Ann had gekozen om op de boot te blijven (alhoewel, ik weet niet wat ze zou kunnen uitrichten bij enig onheil, tenzij een hulptelefoon naar mij te plegen….). En het was daar dus niet echt een leuk verblijf.

Kloklsag (echt!) 22u arriveerde onze redder. Samen de dinghy in, en toen we maar juist aan de Arwen aanmeeren dook hij het water in, met wetsuit en enkel een duikmasker op. Na 20 seconden was hij terug boven! “OK!”. Blijkbaar , wat ik ook had vermoed, want ik had de motor onmiddellijk uitgeschakeld toen hij begon te haperen, was het touw slechts een beetje rond de propeller gedraaid. Maarg€6’ oef, probleem opgelost. Uiteraard haperde de motor van motor van de dinghy bij het terugvaren, zodat onze koene redder het volledige traject al roeiend heeft afgelegd. En uiteraard sloeg de motor opnieuw aan toen we aan de kade waren aangemeerd. Enfin, terug naar de boot en een korte woelige nacht doorgebracht.

De volgende dag , zaterdag ‘10 mei, hebben we ons dan wel aan de kade kunnen aanleggen, en kreeg ik de volle laag van de Finse eigenaar van de boot waar we, zonder enige schade, tegen aan hadden geschuurd. Niet éénmaal, niet tweemaal, maar driemaal. Het ventje was alleen op zijn boot en had zo blijkbaar een gelegenheid om zich wat af te reageren. Not done.

We bleven toch nog 2 volle dagen in Kythira, om te bekomen van de emoties, én toch wat te genieten van het gezellig haventje, en de mooie oude stad, hoog in de heuvels. De zondag zijn we dus de lange weg omhoog naar het oude stadje gestapt. Het begon al mooi warm te worden. Eens boven konden we genieten van het mooie uitzicht, de witte huisjes, de kleine straatjes, en…..de lege terrasjes.

Want hier is zondag een rustdag! Everything closed. Zelfs geen mogelijkheid om een flesje water te kopen. Dus dan maar, quasi volledig uitgedroogd, terug naar beneden, naar de haven – die gelukkig geen zondagsrust kent – om daar op het eerste terrasje onze dorst te laven. Zelden smaakte een frisse Mythos zo goed.

En dan , op 12 mei, een lange, saaie tocht van 13 uur op motor, naar Chania, de eerste haven op Kreta. Waar we zonder probleem konden aanleggen, in de prachtige oude haven, midden in het centrum, maar waar het dan toch nog relatief rustig was. Blijkbaar niet meer in het hoofdseizoen.
de

Chania wordt terecht de mooiste (haven)stad van Kreta genoemd. Spijtig genoeg zijn wij niet de enige, die dat hebben gelezen. Het was dus nog geen hoofdseizoen, maar toch kan het daar, op bepaalde momenten, krioelen van het volk. Blijkbaar leggen daar ook cruiseboten aan in Souda, aan de andere kant van het schiereiland, om dan met de bus karrenvrachten toeristen te dumpen in het mooie stadje, die vervolgens zoals al diverse keren gezien en geschreven, stomverveeld achter een gids met een plakaatje met het nummer van zijn groep, door de straten en pleinen hotsen. Gelukkig meren er niet elke dag cruiseboten aan.
Maar het blijft ondanks alles een juweeltje. We bleven daar 3 dagen, want op 15/5 wilden we aankomen in Rethymnon, om op 16/5 terug naar België te vliegen.

Ook de tocht naar Rethymnon op 15/5 verliep probleemloos, maar saai want terug volledig ‘op motor. Alhoewel, echt saai was de aanvang wel niet. De dag ervoor had een binnenkomende zeilboot zijn anker blijkbaar juist boven onze ketting uitgesmeten. Er klonk wat paniek via de intercom toen de verantwoordelijke voor het anker bij het uitvaren in de vroege ochtend plots 2 ankers zag verschijnen. Een paar minuutjes van immobiliteit, lichte paniekaanvallen bij derden en dan maar het stuurwiel verlaten, om met een touw het stoute anker te verwijderen van ons anker. En intussen aangemoedigd door nogal wat toeschouwers op de kade. Gratis amusement. En applaus toen we waren vrijgekomen. Toch niet echt onze voorkeur om zo in het middelpunt van de belangstelling te staan.

Wat daarna volgde was terug een lange, 6 uur durende tocht naar Rethymnon. Enkel het aanmeren was nogal ingewikkeld, want er waren geen mooringlines, zoals we hadden verwacht, maar wel een meerboei, die we moesten aanpikken bij het langzaam achteruit varen naar het ponton. Een deel van de bemanning had hier blijkbaar wat problemen mee. Maar uiteindelijk kwam alles goed, en lagen we veilig en vast aangemeerd. En dubbel beveiligd, met voldoende stootkussens en bijkomende springlijnen, want er was een storm voorspeld voor de volgende dagen, en wij zouden de volgende dag, 16/5, al vertrekken. Maar onze Zwitserse buren Guido en Ursula van de AluDuck zouden een oogje in het zeil houden. Wat ook wel nodig was, want de storm kwam al een eerste keer langs op onze laatste nacht vóór ons vertrek. Onze boot lag dus goed vast, maar Guido en Ursula zijn de hele nacht in de weer geweest: blijkbaar had de ketting van hun meerboei het begeven, zodat ze plots waren vrijgekomen. En hebben ze uiteindelijk toch hun boot kunnen vastleggen aan hun gebuur, een megamotorjacht. Die hadden die nacht niet veel geslapen.

Wij zijn op 16/5 kunnen vertrekken, in een stofwolk van saharazand. En de volgende dag kregen we een geruststellend berichtje van onze buren dat onze boot probleemloos een wind van 45 knopen had doorstaan.

Op zaterdag kwam Giorgio langs. Later dan afgesproken, maar vroeger dan verwacht. Griekse timing. En met zijn medewerker Zaxos, een beer van nen vent. Waar we nog van zullen horen. Ze voerden een grondige inspectie uit van de boot, met beter materiaal dan van dien electrieker, die ons 100€ had gekost maar nul toegevoegde waarde had opgeleverd. Hun conclusie: de kleine batterij moest worden vervangen , niet de grote groep(dus aan 1/5 van de oorspronkelijke kost). En de schroefasdichting zouden ze kunnen vervangen, zonder de boot uit het water te moeten halen, wat ons nogmaals 500€ zou besparen. Klonk goed, we zouden wel zien.
Maandag waren Giorgio en Zaxos daar opnieuw. Om de schroefas te demonteren. En daarvoor moest Zaxos in het water. Enkel gekleed in zijn onderbroek en een T-shirt 😱.
Maar he did it. Nu zaten we zonder schroefas en waren we dus sowieso uitgeleverd aan het duo en hun belofte dat ze alles zouden kunnen oplossen.
En intussen was de storm wat geluwd. Na 8 dagen.
Zo hadden we tijd zat om Monemvasia en omstreken te bezoeken, wat wandelen, zelfs pootjesbaden in de zee (22 graden, nog geen zwemtemperatuur).

En intussen te verbroederen met Pascal en Michéle van de kleine catamaran Mad Too. Superlieve mensen, uit de Bourgogne. En hun zoon was wijnbouwer in de beaujolais. Waarvan we alle coordinaten hebben gekregen zodat we volgend jaar, op onze doorreis naar Ligurie, waar we voor mijn 70ste verjaardag een huis hadden gehuurd voor alle (klein) kinderen, zeker een bezoek moesten brengen. En intussen om de andere dag een apero op mekaars boot. En maar babbelen. En hoe meer we elkaar leerden kennen (en misschien ook hoe meer we van mekaars rosè proefden), hoe leutiger het werd. Zeilers onder mekaar, een wereld apart.
Woensdag 7 mei was de dag van de waarheid (in feite was het op dinsdag gepland, maar…..). Batterij werd vervangen. OK. Zaxos terug in het water, maar nu met wetsuit (blijkbaar was het de vorige keer niet echt aangenaam voor hem geweest). En na één uur was de klus geklaard. En de eerste tests waren veelbelovend. Geen waterinsijpeling.
Dondedagmorgen nog een laatste test, de haven uitgevaren, een toertje gemaakt en inderdaad: geen water. Ons olijke duo had prima werk geleverd.
Morgen vrijdag, 9 mei, waren de voorspellingen gunstig en konden we eindelijk het nochtans heerlijke Monemvasia verlaten, en koers zetten naar Kreta. Want op16/5 hadden we een vlucht van Chania naar Kreta geboekt, zodat we de communiefeesten van onze kleinzoons Leo en Arthur zouden kunnen bijwonen.
We zullen eerste naar het eiland Kythira varen, 40 mijl, en vanaf daar uitkijken naar de goede omstandigheden om de volgende 60 mijl naar Chania af te leggen. Altijd een beetje spannend. En het zou daar inderdaad spannen !

Mooi zonnig weer, maar geen wind (stilte voor de storm?). Rustig en dicht langs de kust gevaren om de wilde natuur te bekijken, nauwelijks dorpjes of andere bewoning. Met uitzondering van het blijkbaar zeer mooie Kiparissi, dat we niet hebben bezocht, want we moesten de beschutting van Monemvasia bereiken tegen dat de storm zou losbarsten. Dus enkel tussenstop mogelijk in Leonidhi, na 20 mijl.
Een kleine haven, met beperkt aantal plaatsen waar een zeilboot kan aanleggen. Geen probleem, want wij waren de enige. Met wel als gevolg dat er niemand was, die onze meertouwen kon aannemen. Niet eenvoudig, maar uiteindelijk lagen we vast. En kwamen we tot de vaststelling dat ons anker niet goed hield. Betekent dat we ons opnieuw moesten losmaken, anker optrekken en terug neerlaten, terug naar de kant en weer sukkelen om ons vast te maken. Er was daar iemand die het niet meer zag zitten. Gelukkig passeerden er daar juist 2 studenten. Ik vroeg hen of ze 5 minuten tijd hadden om, als we terugkeerden van ons manoeuver, onze lijnen aan te nemen. Zo gezegd zo gedaan en 5 minuutjes later waren we treffelijk aangemeerd. En kregen onze helpers een pintje aangeboden, wat ze niet weigerden. Uit de bijgaande babbel bleek dat de ene studeerde voor piloot en de andere voor fiscalist en dat ze van plan waren om ook een zeilboot te kopen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd,….en hoe voller de havens in de zomer.
Het kleine dorpje Leonidhi is een sympathiek badplaatsje, met enkele horecazaken, en 1 strandbar, die zelfs open was.

Voor de rest is er niet veel te zien, maar konden we ook genieten van de rust en het zalige weer.
De volgende dag, donderdag 24/4,  7 uur varen naar Monemvasia. Terug op motor. Toen we de haven naderden een telefoontje naar Mateo. Die stuurde een foto van de plaats waar we moesten aanleggen. Intussen passeerden we langs de rots, waar het oude Byzantijnse Monemvasia tegen aan geplakt was. Prachtig. Als we hier toch een tijdje zouden moeten blijven liggen, wisten we wat te doen.

En toen we arriveerden stond onze vriend Mateo ons inderdaad op te wachten om ons bij het aanmeren te helpen. Hij had inderdaad een goed plaatsje uitgekozen, met onze kop naar het noorden (vanwaar de stormwind zou komen), met voor ons een stuk pier waaraan 2 grote toeristenboten waren aangelegd, en die dus voor extra beschutting zouden zorgen.
Beschutting was dus OK, maar ik ontwaarde toch een ander probleem. In Leonidhi was er geen electriciteit, en dus zag ik dat het vermogen van mijn batterijen wat was gedaald. Maar wat alarmerender was: ondanks 7 uur varen op motor was de batterijcapaciteit slechts met 4% gestegen. Probleem met alternator? Matteo zou zorgen voor een technieker om de motor na te zien. En intussen ook te werken aan een klein waterlek. Maar dat was voor morgen.

Intussen de tijd genomen voor een eerste bezoek aan het historische stadje Monemvasia. Waar de tijd bleef stille staan. En ook de auto’s, want die konden de stad niet binnen. Grappig, want er waren nogal wat kleine hotelletjes en bed&breakfasts in het stadje. En dan zag je een taxi of een busje de hotelgasten af zetten aan de toegangspoort. Daar stond dan een kruier klaar, met een kruiwagen (what’s in a name?) om de bagage naar de gewenste bestemming te brengen.
De straatjes , in feite één doolhof, waren nauwelijks breed genoeg om die kruiwagen door te laten, zeker niet waar een cafébaas een terrasstoeltje en -tafeltje voor zijn gevel had gezet. Zalig om door dat labyrint te wandelen, waar ruïnes werden afgewisseld door mooi gerestaureerde middeleeuwse huizen ( meestal hotel of airbnb). En véél kerken. En genoeg restaurantjes en bars (maar niet overdreven) om niet van dorst of honger om te komen. Een juweeltje.

We zullen dit stadje in verschillende stadia bezoeken, want intussen begon de wind al op te steken. De voorspellingen klopten: er kwam een storm op ons af, die wel een week kon aanhouden.
‘s Avonds een lekker visje en calamari gaan eten in het restaurant van Matteo. De man houdt er een aantal eigenaardige principes op na: wijn enkel per fles , geen frietjes of aardappelen (want “dan vullen de gasten zich met frietjes en bestellen geen tweede schotel”). Echt vol zat zijn restaurant dan ook nooit, tenminste niet in deze tijd van het jaar, maar anderzijds voelde elke zeiler, die vooraf werd geassisteerd door de behulpzame Matteo bij het aanmeren, zich verplicht om toch minstens eenmaal daar te komen eten.
Toen we Matteo vertelden van ons probleem met de batterijen had hij al onmiddellijk de lokale technieker aan de lijn. Die zou morgen eens langskomen.
En inderdaad, de volgende dag , vrijdag 25/4, zagen we Giorgio voor de eerste (en niet de laatste) keer. Inspectie van de motor, proefdraaien, en conclusie: de alternator werkt volgens hen, en de lekkage kan zeker niet erg zijn. Een paar schroefjes aanspannen, en dat zou OK zijn. En voor ons probleem met de batterijen zouden ze morgen een electrieker laten komen.
Dus geen paniek.
Aan onze ligplaats was er geen electriciteit noch water. Wel in de andere hoek van de haven. Gezien de wind nog relatief rustig was, gooiden we de trossen los en voeren we naar de andere kant van de haven, vulden we onze watertanks en dan terug aanmeren aan onze oorspronkelijke plaats. We hadden al met onze franse buren (Pascal en Michèle) vooraf afgesproken dat zij onze lijnen zouden aannemen (we hadden dat ook voor hen gedaan toen zij hier arriveerden). We waren nog maar juist terug op onze plaats, of de wind begon aan te trekken. Zonder ophouden. En tot nu, 7 dagen later, is die nog niet afgezwakt.
Zaterdag 26/4 kwam dan den electrieker. Een man van weinig woorden, want zijn engels was zeer beperkt. Ergens kon ik begrijpen dat onze batterijen “empty” waren. En dat ik morgen de motor nog eens 2 uur moest laten draaien om te zien of ze nog oplaadden. En weg was hij, na een niet onaanzienlijke som cash van ons af te troggelen.
We lieten dit niet aan ons hart komen. Tomorrow is another day. Nog wat boodschappen doen, want we proberen maximaal aan boord te koken en te eten, en voor de rest genieten van de dag, voor zover we ons kunnen beschutten van de continu snijdende noorderwind. En ‘s nachts proberen te slapen terwijl de boot voortdurend aan de touwen trekt, die piepen en kraken en de stootkussens, geperst tissen de boot en de kade, een bijkomend geluid bezorgden. Zonder oordopjes was het slapen onmogelijk, mèt was het juist doenbaar. Maar toch werd een deel van de bemanning hierdoor nogal humeurig. We moeten er door, zeg ik dan maar,
Dus de volgende dag, op advies van den electrieker, de motor 2 uur laten draaien. En inderdaad, de batterijen laadden nauwelijks op. Problem detected. Batterijen zijn aan vernieuwing toe. Lap, weeral een hap uit ons budget. De horeca zal ons nog missen.
Maar niet geklaagd, onder een stralend zonnetje, en een strakke wind, met onze fietsjes (waarvan één van de batterijtjes het liet afweten – het zit ons echt niet mee) naar de poorten van Monemvasia. En vandaar een verdere verkenning van het stadje. Zouden we of niet? Ja we zullen. We namen dan maar het besluit om de steile weg nazr de ruïnes van de opperstad te bezoeken. Een pad, voornamelijk via glibberige, door de vele toeristen, quasi gepolierde trapjes naar de top van de rots. Waar er, met uitzondering van het prachtige uitzicht, enkel vervallen huizen en één enkele gerestaureerde kerk te zien was.

De weg terug was nog enger, want elke trede was zo glibberig dat Ann soms op handen en voeten moest afdalen. En hiermee enkel het voorbeeld van veel andere toeristen volgde. Terrasje achteraf, maar dan één beschut van de harde wind, was de beloning.

Maandag rustige dag, nog altijd zonnig maar nog steeds 35 knopen in de haven en nog 10 meer op volle zee. Er bleven 4 zeilboten in de haven, geen een voer uit en geen enkele boot kwam binnen. Na ontbijt terug motor aan om de batterijen toch wat op te laden en om water op te warmen voor de badkamer en de afwas. Daarna toch eens checken of de lekkage opgelost was. 😱. Toen ik het luik van de motor opende zag ik geen plasje water, maar een vijver! Volledig onder water! Met een simpele spons, want het handpompje dat ik ooit eens had gekocht, werkte voor geen centiliter, heb ik emmertje per emmertje dat water verwijderd. Minstens 15 liter! Hallo Giorgio! De technieker zou morgen dinsdag opnieuw komen. Tijdens de volgende, nogal slapeloze, nacht had ik geconcludeerd dat dat water niet van een lekkende waterpomp kon komen. Het moest gebeurd zijn tijdens ons tochtje heen en weer om water te tanken. Dus toen de schroef werkte. Dus moest het lek wellicht in de schroefdichting te vinden zijn. En dat werd uiteindelijk ook door de technieker, die wel 2 maal zijn afspraak,zonder verwittiging niet na kwam, bevestigd. Betekent boot uit het water. Hoe? Waar? Problemen om op te lossen. Zaterdag 2 mei komt de technieker langs om een oplossing te bespreken. 
We zijn nog niet in Kreta.

(Oorspronkelijk was de titel “16-20/4: Ermioni- Porto Cheli-Nauplion”, maar door een stom maneuver bij het opslaan ben ik de volledige tekst kwijtgeraakt. Meer dan een uur werk. Ik heb dus wel een paar dagen nodig gehad om van deze ontgoocheling te bekomen. Maar enfin, daar gaan we dan weer).

Op 16/4 zouden we de tocht verder zetten, naar Porto Cheli. Toen ik naar de bakker ging kon ik een babbeltje slaan met een paar van die franse jongelui, die we gisteren inzo een talrijke mate hadden zien aanmeren (de ene iets succesvoller dan de andere). En wat bleek: het waren allemaal ingenieursstudenten ( vergeten te vragen van welke universiteit). En jaarlijks krijgen ze de kans van de faculteit om een weekje te gaan zeilen in de Griekse wateren. Ze waren met meer dan 600, verspreid over 70 gecharterde zeilboten! Hun skipper was een oud-student, die nu in California woont en werkt, en die speciaal voor dit evenement ieder jaar naar Europa afzakt.

En dan in de ochtend uitgevaren. Tochtje van een 15 mijl, deels op zeil , onder een stralend zonnetje, tot aan de marina. Nog eens een echte marina, met marinero’s die ons de meertouwen aanreikten, echte toiletten en douches, alles erop en eraan. NB: maar ook onze boot is terug een klein beetje meer gesofisticeerd: bij de laatste revisie hebben wij het douche- en het toiletsysteem op punt gezet. Nu kunnen we lekker douchen en de pot op in de boot. Gedaan met ons dagelijks kak-koffietje in de haven. Maar al dat moois in de marina was uiteraard met een prijskaartje. Goed voor 1 nacht. 

We kennen Porto rCheli nog van 20 jaar geleden, toen we, samen met de kids voor de eerste maal een boot hadden gecharterd. Dit was het verste punt tot waar we geraakt zijn. Toen was er nog geen sprake van een marina. We legden toen op anker aan, aan de kade. In vuil water. Dat herinneren wij ons nog goed. Want Ann-Sophie had haar bikini in het water laten vallen. En haar Johan moest er achter duiken, maar het water was zo troebel dat hij het kleinnood nooit heeft teruggevonden. Het was die dag ook haar verjaardag, en we hebben nog het restaurant teruggevonden waar we hadden getrakteerd. Maar wij zijn deze keer aan boord blijven eten. De kade, waar nu vooral megajachten zijn aangemeerd, stikt nu van de poshy bars en chique restaurants. Sinds een tijd noemt men deze streek dan ook “de Rivièra van Griekenland”. Niet voor niets heeft ook de Nederlandse koning Willem-Alexander hier ergens aan de kust zijn buitenverblijf.

De volgende dag dicht langs de kust gevaren, er was toch geen wind, zodat Ann- tevergeefs – met de verrekijker naar dat buitenverblijf kon speuren. Na een rustige zonnige25 mijl voeren we het prachtige Nauplion binnen.

Ruimte zat om aan te leggen, op anker. En zoals we op Navily hadden gelezen, stonden de “gele hesjes” al klaar om onze touwen aan te nemen. Geen ontkomen aan. En eenmaal deze actie, die geen 3 minuten duurde,  achter de rug stapte hun baas uit zijn auto om 25€ te incasseren. We hadden geluk dat we met een kleine boot varen, want een boot van 14m betaalt al 50€!

Op ons protest beweerde hij dat hij enkel het havenreglement toepaste, en als we niet akkoord waren moesten we het maar aan de havenpolitie uitleggen. Afdokken dus maar.

Maar de stad Nauplion maakte alles goed. Wordt wellicht de mooiste stad van Griekenland genoemd, en dat kunnen we beamen. Smalle straten met prachtige, meestal Venetiaanse, herenhuizen, waarvan de meeste zeer goed onderhouden.

Gezellige pleintjes, ontiegelijk veel uitnodigende terrasjes, en dit alles bekroond door een groot fort, dat op een heuvel boven het stadje uittorende. We zouden hier 4 dagen blijven. Enige nadeel: er was wel water beschikbaar, maar geen electriciteit. De cabines stonden er wel, maar “ there was a little problem, we work on it” ( volgens Navily bestaat dit klein probleempje al jaren).

We besloten ook om een auto te huren. En ditmaal kregen we een echte auto, een Hyundai Tucson automatic, waarvoor we een pak minder betaalden dan bij die afzetter in Aegina voor zijn prutsautootje.

De volgende dag , (Goede) vrijdag zouden we het antieke Mycene bezoeken. Een rustige rit van een half uur door het Griekse binnenland, met de veel olijfbomen en wijngaarden. Zeer rustig zelfs, zelfs op de parking van de site. Vlug bleek ook waarom: gesloten tot de middag. Maar dan zou het veel te warm zijn om tussen de overblijfselen te wandelen. De volgende dag was de site wel open in de morgen. Dus overgestapt op plan B. Het beroemde wijndorpje Nemea was niet ver hier vandaan. Vlug op internet een wijndomein geselecteerd, Barafakas. Waar we met deskundige uitleg van een supervriendelijke dame een uitgebreide wijnproeverij konden mee maken. En uiteraard achteraf  onze voorraad konden inslaan. 

In de namiddag, na een lekkere lunch in een restaurant in het dorp, op advies van onze gastvrouw, nog een bezoek gebracht aan de Larisa-vesting uit de 10de eeuw, in de buurt van het stadje Argos. Indrukwekkend, maar voor de rest niet veel om het lijf.

En ook Argos, een moderne onpersoonlijke stad was de omweg niet waard, tenzij om nog een terrasje te doen. 

En dan de volgende dag Mycene, de kers op de taart. We waren er vroeg bij, rond 9u. Het was nog steeds relatief rustig op de parking, nog geen bussen. Maar de site was open. Eerst het museum bezoeken, waar we alle mogelijke informatie over de site en haar geschiedenis konden opdoen. Zeer overzichtelijk en goed uitgewerkt. We hadden meer dan een uur nodig om door alle zalen te gaan.

En toen naar buiten, waar we de overblijfselen van het antieke Mycene, dat in de 12de eeuw BC haar hoogtepunt kende, en daarna stilaan volledig in verval is geraakt en onder het zand werd bedolven totdat de heer Schlieman rond 1850 zijn opgravingen heeft gestart. Ok, Delphi is veel mooier wegens recenter en beter bewaard, maar een bezoek aan Mycene is een must. Met als hoogtepunten de indrukwekkende citadel zelf, de wereldberoemde Leeuwenpoort, het Leeuwengraf, de tombe van Artreus. En veel stenen.

Intussen waren de bussen wel aangekomen waaruit horden, vnl chinese toeristen stroomden. Blij dat we het museum al achter de rug hadden. Na twee en een half uur hielden we het voor bekeken en reden we naar Mili, een kleine kustplaats niet ver van Nauplion. Met veel restaurantjes aan het water, en nog meer Grieken. We hadden het zelfs moeilijk om een vrije tafel te vinden. Om vervolgens van een lekker visje te genieten. Meer moet dat niet zijn.

De volgende dag was het Pasen. Onze auto was ingeleverd, en dus zouden we er een wandeldag van maken. Wat rond het schiereiland wandelen en voor de rest slenteren door het stadje. Van het paasfeest zelf was er niet veel te merken. Business as usual. Geen processies en fanfares, zoals vorig jaar in Korfoestad. Meeste winkels waren open en de terrasjes overvol. En de zon bleef schijnen, al was het elke morgen nog tamelijk frisjes op de boot (we startten met 16 graden) en moesten we ‘s avonds nog altijd in de kajuit eten. 

Op maandag 21/4 lieten we Nauplion achter ons en na een goede 10 mijl, grotendeels op zeil, konden we aanmeren in Astros, aan de westzijde van de Argolische golf. Een klein leuk gezellig badplaatsje, met een haven met beperkte plaats voor zeilboten. Want de meeste geschikte plaatsen waren gereserveerd voor lokale jachten. Maar toch nog 1 geschikt plaatsje gevonden (pas de volgende dag zagen we dat er aan het tegenoverliggende ponton ook kon worden aangelegd – als het niet door een flottielje is bezet). Het was paasmaandag. En dat zagen we! Alle terrasjes propvol met luidruchtige Grieken. En al een paar dappere kinderen die aan het pootjesbaden waren (watertemperatuur 21 graden). 

We bleven hier 2 nachten want we hadden gezien dat het de enige haven in de omgeving was, waar we onze was konden (laten) doen. Maar dinsdag waren de weergoden ons niet zo gunstig gezind. Een koude killige ochtend, en het regende. 

Tussen de buien door toch een kwartier naar de “wasserij” gewandeld. Geen echte wasserij overigens. Het waren de uitbaters van een appartementencomplex die hun wasmachines, waarmee ze het beddengoed van de kamers wasten, nog een extra centje lieten opleveren door ook de was voor derden te doen. Aan een correcte prijs en de kwaliteit van het geleverde werk was redelijk (Ann is uiteraard zeer kritisch in deze materie). In ï wat konden wandelen. Ons doel was een oud, 12de eeuws fort boven op de heuvel waarop het oude Astros was gebouwd. Mooie wandeling, maar het fort was geen bezienswaardigheid. Wel getrakteerd op een mooi uitzicht.

‘s Avonds een update van de tochtplanning gemaakt. De windvoorspellingen voor het traject naar Kreta waren niet van de poes. Het zou nog 2 dagen kalm blijven, maar dan was het koekenbak. In het zuiden van de Argolische golf, van waar we de oversteek (ca 110 mijl)  naar Kreta zouden maken,  met het eiland Kithera als tussenstop waren er de dagen erna winden tot 50 knopen (10 beaufort 😱) voorspeld. Blijven we in Astros of gaan we naar Monemvasia in het zuiden? Via Navily had ik gelezen dat er in Monemvasia een behulpzame vrijwillige “havenmeester” annex restauranthouder was die ons kon adviseren. Een telefoontje naar hem leerde ons dat Monemvasia voldoende beschut was en dat hij voor ons een veilige ligplaats kon organiseren. OK dan maar.

Morgen varen we een kleine 20 mijl naar Leonidhi, en de dag erop verder naar Monemvasia (30 mijl). Waar we wellicht meer dan een week zullen moeten blijven.

We kregen de volgende dag de verklaring voor de toestroom van die massa boten in Perdika: het waren deelnemers aan een regatta in de Saronische Golf met Perdika als tussenstop. En het uitvaren, rond 10 u verliep quasi vlekkeloos. Geen geknoei met overlappende kettingen en ankers.

Maar in de namiddag was het een ander verhaal. Juist toen we rond 15u een wandeling wilden maken, kwam er een charterboot binnen met een Nederlandse bemanning. Er stak wat zuiderlijke wind op die dwars op de aanmeerrichting blies. En het was zondag. Dus voor veel charterbemanningen de eerste dag om uit te varen en aan te meren. En dit was hier heel goed aan te zien. In geen tijd deden ze alle hoeken van de haven aan met hun 44-voeter en eindigden uiteindelijk aan lager wal tegen een aantal kleine vissersbootjes, nadat ze ook onze boot bijna hadden geramd. Gelukkig stonden we klaar met stootkussens. Uiteindelijk is een Griek in zijn motorboot gesprongen en dan met een lijn de charterboot uit zijn penibele situatie getrokken. En wij die dachten dat Ollanders ervaren zeelieden waren.

Maar hiermee was de kous niet af. Een flottielje charterboten met Poolse bemanning kwam op hun beurt de haven onveilig maken. De eerste, blijkbaar de flottieljeleider, had geen problemen. Het was ook de enige. De volgende miste zijn ankermaneuver en dreef af richting onze boot. Terug stootkussens bovengehaald. De kapitein van die boot was uiteindelijk ten einde raad, zag een nieuw ankermaneuver niet zitten en werd uiteindelijk met touwen tegen de andere Poolse boot vastgelegd. Zonder anker.

De volgende smeet zijn anker pal boven onze ketting. De volgende wou naast ons aanleggen, maar miste zijn bocht grandioos en dreef volledig tegen onze boeg – stootkussens – waarna hij verder naar lager wal werd geblazen. Op dezelfde plaats als die Nederlanders. De vriendelijke Griek met zijn motorboot was het blijkbaar beu, want op hem moesten ze niet rekenenen. Die daagde niet meer op. Dan hebben ze maar hun dinghy genomen, en een lang meertouw meegenomen naar de andere kant van de haven (roeien konden ze ook niet). Waarna met vereende Poolse kracht de boot naar de andere kant werd getrokken. En zonder anker ook werd vastgelegd aan de boot, wiens ankerketting over de onze lag. Tegen dat dit spektakel volledig achterde rug was, en wij zeker waren dat er geen (Pools) gevaar meer dreigde was het al na zessen. Dus geen wandeling meer. Gelukkig werd veel goedgemaakt door een heerlijk Grieks traditioneel etentje in het wellicht meest typisch restaurant van de haven, Antonis. Heerlijk eten, supervriendelijke bediening (enkel familie) en goedkoop. Na het eten kregen we nog een ferme ouzo aangeboden. Meer moest dat niet zijn. En we konden binnen zitten want de wind had alle warmte weggeblazen. Dikke truien waren welkom.

De volgende dag, maandag14/4, hadden we nog een afspraak met een technieker van de werf. We hadden toch nog wat water en wat olievlekken onder de motor. Hopelijk niet opnieuw een lek zoals 2 jaar geleden. Hij was er al vóór 10u. Een check en de motor warm laten draaien. Hij verzekerde ons dat er geen bijkomende lekkage zou komen, wat we hadden gezien was louter het gevolg van het opstarten na het onderhoud, met waarschijnlijk een beetje te veel koelvloeistof. (???). Cross fingers. 

Enfin, rond 11u konden we vertrekken naar Poros, een tochtje van 12 mijl, waarvan toch de helft op zeil.

Poros kennen we al van diverse vroegere doortochten. Dus 1 nacht volstaat. Maar het blijft een mooie aangename haven. En het stikte van de Fransen. Overal hoorden we enkel de taal van Voltaire. Vreemd, want normaal is het vooral Engels (en in tweede rang Hollands) dat hier de klok slaat.

Op dinsdag 15/4 de wekker gezet om 7u30. En om 8u45 trossen los en, op motor wegens geen wind, de 22 mijl afgelegd naar Ermioni. Want we waren op weg naar Nauplion, waar we normaal gezien op 17/4 zouden arriveren. En daar het Griekse Pasen meemaken. Wel een klein akkefietje want ons anker pakte niet bij de eerste poging, maar daarna liep alles weer gesmeerd. Gezien de kok geen goesting had om een lunch te bereiden zijn we dan maar een vers viske gaan eten. En intussen had de koude en de lichte regen plaats gemaakt voor een waterachtig zonnetje met aangename temperatuur. Het begint hier stilaan op te warmen. Gedaan die kille ochtenden (hopen we althans).

Zonnig tot licht bewolkt 1-2 Bft. 10° ‘s morgens – 21 °middag

We zijn op 1/4 vertrokken. De dag ervoor was een algemene staking in België. (Weeral) Gelukkig kwam onze vertrouwde taxi ons al om 6u30 ophalen, voor een vlucht om 10u• Tijd genoeg ,dachten we. Door de staking van gisteren waren er nogal wat vluchten verplaatst naar vandaag. Het zou druk worde’n in Zaventem.
En dan was er plots een idioot die in Ternat een andere auto ramde. File dus en geen kleintje. Vanaf Aalst moesten we rekening houden met anderhalf uur vertraging ! Weg onze veiligheidsmarge. Een gevoel van ongerustheid maakte langzaam plaats voor een lichte vorm van paniek. Als we pas om 9 u in Zaventem zouden arriveren zou het wel heel niptjes zijn om onze bagage in te checken en door de security-control te geraken, zeker gezien de voorspelde drukte. Toch een whats-appje naar de kids om onze ongerustheid mee te delen. Prompt gevolgd door een berichtje van Maxim, een very-frequent flyer, die ons eenQR-code voor Priority-fastlane doorstuurde.
Toen we om 8u50 in Zaventem arriveerden was het inderdaad een drukte van jewelste. Maar Brussels Airlines had zich hierop voorbereid. Er was een self-check-in voor de bagage, zodat we onze koffers in 10 minuten hebben kunnen afgeven. En die QR code van Maxim werkte.(maar was wel geldig voor 1 persoon, zodat wij snel na mekaar door het poortje glipten.. met een alarm als gevolg. Maar in die drukte was er geen haan die hiernaar kraaide) En zo, met een maximale productie aan stresshormonen, toch nog ruim op tijd kunnen boarden.

In Athene regende het, een beetje. Maar tegen de avond klaarde het toch uit. Maar het bleef koud.
Ons hotel, Louwian Boutique Hotel, lag dicht bij het Omonia plein, met zijn drukke verkeer. Het hotel was wel perfect uitgerust, maar kon toch ook het geluid van dit verkeer niet buiten houden. Oordopjes kwamen dus goed van pas.
Onze eerste Griekse maaltijd, met Ouzo, smaakte en de avond sloten we af met een wandeling naar de Plaka.
Op 2/4 dan de metro genomen naar Piraeus, waar we, na heel wat zoeken (informatieborden of -verstrekking is geen Griekse specialiteit) de steiger voor onze ferry vonden.
Iets na de middag aangekomen in Aegina, lunchke en huurauto opgepikt.(we hadden middle-class automatic besteld, we kregen een compact-handgeschakeld) en dan naar het Aegina hotel, dat we van vorig jaar kenden, en ons goed beviel.

Naar de werf Asprakis, waar de Arwen op het droge stond. Met uitzondering van nieuwe buiskap, die de volgende dag zou geleverd worden, was blijkbaar alles OK.
We hadden 4 volle dagen om de boot te poetsen, boenen en zeilklaar te maken. Een zee van tijd. Maandag 7/4 zouden we in het water gaan.
Maar de volgende dag kwam Spiros Asprakis ons zeggen dat het maandag serieus zou waaien, en er dus geen kwestie van was om de boot in het water te laten. En de dag erop was het programma ook volledig vol. Er zat dus niets anders op dan de boot zaterdagmorgen in het water te laten. En haddenARWEN TO HELLAS 2025 we nu nog 2 dagen… Nog nooit zo snel de boot gepoetst en (gedeeltelijk) geboend. En tussendoor regende het ook nog eens.
Maar enfin, op 5/4 in het water en aangemeerd in de haven van Aegina. Maar we zegden het hotel niet op zodat we nog 2 nachten van het beetje luxe konden genieten.
Op 7/4 zijn we dan definitief verhuisd naar de boot.
De zomer was nog niet gearriveerd in de Saronische golf. ‘s Nachts dook de temperatuur onder de 10 °. En ook overdag was 16°het maximum. En een paar dagen met regenbuien. Overdag hielden we het warm door te werken. En ‘s nachts hadden we gelukkig een warm donsdeken. Maar de eerste dagen was het ‘s ochtends nogal kil om te ontbijten. En onze verwarming was al een paar jaren defect, maar wie heeft er nu een chauffage nodig in Griekenland , hé ? En zeggen dat het momenteel in België méér dan 20 ° is, enkel zon en zelfs waterschaarste. Omgekeerde wereld.
Maar alles komt goed. De boot blonk weer als nieuw. De nieuwe buiskap was perfect en het weer verbeterde.

En zo konden we op 12/4 de haven verlaten met een zonnetje in de rug en zetten we koers naar het ons zeer goed gekende, sympathieke haventje Perdika, op sechts 45 minuten varen (op motor)
We zijn er opnieuw aan begonnen !
Och ja, toen we rond 11 u in Perdika aanmeerden waren we bijna alleen. Maar rond 16 u stroomde de haven vol met allerhande boten, en met, nogal wat bemanningen die nog veelte leren hadden. We zagen zo hoe de ankers kris kras over mekaar werden gelegd. Gelukkig blijven wij nog tot maandag zodat wij daar geen last van zullen hebben. Zondagvoormiddag wordt het hier kermis in de haven. Gratis amusement!

Het was een redelijk (wat is redelijk?) korte vakantie in België. Pas op 23/7 geland in Zaventem, na een broeiend hete julimaand in Griekenland met de kids van Ann-Sophie en Johan. Heg is een mooie 15daagse geweest, 3 eilanden (Zakynthos, Kefalonia en Ithaca) bezocht, zalig gezwommen, gesnorkeld in “blue lagoon” baaitjes, gezeild bij goede wind, lekker Grieks gegeten en vooral het dolce far niente op een zeilboot tot een levenskunst opgevoerd. 
Maar dus terug naar België, om in 8 dagen de aartsmoeilijke job om onze verwilderde tuin terug te temmen en toch nog van het leven te genieten. Het weer was goed zodat we beide opdrachten tot een goed einde konden volbrengen. Niets boven een lekkere aperitief met uitzicht op een vers gemaaid gazon, en de bospaadjes bosgemaaid. 
Maar na 8 dagen was het terug inpakstress want er was een bergvakantie naar Filzmoos in Oostenrijk gepland, waarvoor we 17 dagen hadden voorzien. En waarvan 7 heerlijke dagen samen met Carl, Daphne en vooral Fleurke en Arthur. Om nooit te vergeten. Die kids kunnen stappen! En volgen dus in de voetsporen van hun ouders en grootouders. 
Op 20/8 waren we terug thuis, juist genoeg tijd om nog wat dringende schilderwerken te doen, maar vooral ons agenda vol te zetten met etentjes en drinks met onze kids  en de rest van de familie. Dagen te kort. Want op 3/9 terug op de vlieger naar Zakynthos. De Arwen lag nog langszij de kade. Maar ook hier was de storm, die het lot bezegelde van het superzeilschip Bayesian van de miljardair Mike Lynch, gepasseerd. Geen schade aan de boot, maar bij nader toekijken had het servies alle kanten van de kast gezien, met een aantal ongelukkige slachtoffers, en waren de hoezen van de stootkussens, die de boot effectief beschermd hadden van enig contact met de kade, in een aantal gevallen tot slunzen herleid. En de technieker van de haven had werkelijk onze bilgepomp hersteld. Ik zeg “werkelijk” want de communicatie met dien gast was hopeloos, en deed ons het slechtste vermijden. Quod non.
Onze tocht naar onze eindbestemming voor 2024, een scheepswerf in Aegina, een eiland vóór Athene, via het kanaal van Korinthe beslaat slechts 160 mijl. 32 uur varen. Dus kunnen we het nu op ons gemakskes doen, zorgen dat we nog een paar kleine mankementen aan de boot kunnen oplossen (en daarna komen de volgende) en vooral genieten van de in september stilaan terugkerende rust in Griekenland, met weinig bezette terrasjes en geen stress om een tafeltje in een geprefeerd restaurant te moeten boeken.