Cartagena bereikt

Op 17/7 verlieten we het leuke San Jose, en zetten we koers naar Garrucha, een tocht van 32 mijl, (weinig) wind op kop, dus 7 uur op motor. En 30 graden in de schaduw. Gelukkig dat de zee voor wat afkoeling zorgde. En Garrucha is een haven om snel te vergeten, deze “nieuwe” haven dateert van 2012, maar de stroomkasten op de pintons staan er al schots en scheef bij, de boten meren langszij het ponton wegens overvloed van plaats, het kantoor vinden we na lang zoeken in een container, en de toiletten…….

18/7: van Garrucha naar Aguillas ( Puerto Deportivo Juan Motril).

Relatief korte trip van 19 mijl, met een tussenstop rond de middag om in een baai voor anker te gaan. Deze baai lag goed beschut voor de bescheiden Noordoostenwind en zag er aantrekkelijk uit. Met wat moeite van Ann om de connector van de ankerbediening aan te schakelen, konden we uiteindelijk ankeren en genieten van een mooie rustperiode op anker. Lunch en wat snorkelen in het niet zo heldere water (misschien omwille van de hevige wind van de voorbije nacht?

We misten alleszins het zo heldere water van San José). Maar het was toch heerlijk genieten. En in de vroege avond aangelegd in de moderne, goed uitgeruste avond van Aguillas, waar we door het supervriendelijke personeel werden geholpen bij het aanleggen.

19\7: Aguilas-Mazarron

de afstand van 21 mijl hebben we quasi volledig op zeil kunnen afleggen, in het begin zeer rustig, met een paar lange racks om op te kruisen, maar in de tweede helft van de tocht kregen we toch onze 5 beaufort met bijhorende hoge golven en werd het wat pittiger.

In de haven kregen we een plaats aan de steiger, waar de meeste horecazaken waren gevestigd.

De marinero en plaatsdoend havenmeester was eerder van het norse type, enkel Spaans sprekend, en behalve voor het aanleggen totaal niet behulpzaam. En ook de sanitaire installaties waren very basic. En Mazarron is ook een louter toeristische plek zonder enige charme, maar wel een overvloed van horecazaken. Alweer. We missen toch een beetje de charme van de Portugese kleinschalige en minder door overdreven toerisme verpeste haventjes. We gaan met plezier volgend jaar de Spaanse toeristische industrie achter ons laten. Maar om nog dit jaar de oversteek naar, bvb, Sardinië te doen, zou te stressend zijn, en ons de kans ontnemen om de Balearen op ons gemak te ontdekken. We zullen dus de laatste etappe aan de Oostkust van Spanje blijven, een plaats zoeken om in de omgeving van Valencia op het droge te overwinteren, en in januari beginnen te plannen voor onze volgende tocht, dwars door de Middellandse zee.

20/7: Mazarron-Cartagena.

terug een mooie zeildag, op ons gemakskes genieten van de zee en de wind, met een rustige wind met kracht 4 beaufort die zorgde voor de nodige verkoeling voor de 31 graden. We hadden gepland om halfweg nog eens voor anker te gaan in een mooie beschutte baai, maar snel bleek dat Ann eergisteren ietwat te hardhandig met de connector van de ankerbesturing was omgesprongen. Totaal verbogen. Verzachtende omstandigheid: het systeem was al meer dan 15 jaar nauwelijks gebruikt, en was door het zoutwater in de ankerbak zo gecorrodeerd dat het toch aan vervanging toe was. We konden dus onze lunch en snorkelpartij op anker vergeten en zetten we noodgedwongen, gelukkig opnieuw onder zeil, koers naar Cartagena, waar we ons moesten inhouden om niet op zeil de haven binnen te varen. Want we wisten dat we het zeilen weer voor een aantal weken zouden moeten missen.

onze ligplaats in Cartagena


De ontvangst en service van de havenmedewerkers was echt super, de sanitaire faciliteiten luxueus. En ze zorgden voor een technieker, die de connector van onze ankerbediening gaat vervangen. Spijtig genoeg was het zo warm dat we het mooie Cartagena, met zijn talrijke Punische en Romeinse monumenten, niet echt hebben kunnen bezoeken. Misschien is het iets koeler als we in september terugkomen voor de laatste etappe van dit jaar? En ja, we hadden vanaf de eerste avond al ons “stamrestaurant” , Bar Sol, gevonden in Cartagena. We waren er al snel kind-aan-huis. Lekker en leuk en goedkoop. De tweede en de derde dag weren we vergast met een lekkere limoncello van het huis. We weten al waar we naartoe zullen gaan als we terug in Cartagena arriveren.

Bar Sol, ons stamrestaurant in Cartagena

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.